همه چیز درباره عود و تاریخچه سوزاندن آن

برخی ها از سوزاندن عود برای رفع مشکلات و یا عطرآگین کردن محیط زندگی خود استفاده می کنند ، عودها تاریخچه جالبی دارند که در این مطلب همه چیز درباره عود و تاریخچه سوزاندن آن را خواهیم خواند.

عود در ایران به عنوان یک خوشبو کننده Freshener شناخته شده است در حالی که در کشورهای دیگر در آیین های مذهبی Religious rites استفاده میکنند.

تاریخچه عود
در کتب لغت نوشته شده عود شاخه‌ای باریک و دراز و تکه چوبی بریده شده از درختی خاص بوده که در شرق آسیا علی الخصوص هندوچین رویش می‌کند و با آتش زدن آن دودی همراه با بوی خوش بلند می‌شود.بنابراین دود کردن عود از معابد چین و هند آغاز شد. بودائیان عود را برای دور کردن ارواح پلید استفاده می‌کردند و در طب آیوراودا به آن وسیله‌ای معجزه‌گر می‌گفتند. درست کردن عود یک هنر مذهبی به شمار می‌رفت. علاوه بر هندوها، بودائیان و چینی‌ها آیین‌های شیتو در ژاپن نیز از عود استفاده می‌کردند.

پس از مدتی استفاده از عود به دیگر مناطق جهان گسترش یافت و البته دیگر بخشی از یک آیین مذهبی نبود. در یونان باستان در اوایل قرن هشتم قبل از میلاد مسیح عود دود می‌کردند و بیشتر از آنکه برای خوشبو کردن هوا استفاده شود؛ در کنار گیاه‌درمانی مطرح بوده است.

از قدیم الایام ایرانیان عود را به عنوان خوشبوکننده و ضدعفونی‌کننده هوا Air freshener and disinfectant می‌سوزاندند و یا با آن بخور می‌گرفتند. البته عودهایی که امروزه در بازار عرضه می‌شوند، حاصل فرآوری گیاهان معطر و صمغ‌های عطری هستند.

عود چگونه ساخته می‌شود و ترکیبات عود چیست؟
عودها در شکل‌ها و بسته‌بندی‌های مختلف در بازار وجود دارند. بطورکلی عودها از چوب‌های خام، علف‌های خرد یا پدر شده یا حتی به شکل مایع و روغن‌های گیاهان و علف‌ها هستند.در گذشته بطور سنتی از صمغ و کندر و چوب‌های خوشبو مثل چوب صندل، پوست درختان، دانه‌ها، ریشه‌ها، علف‌ها و گل‌ها عود ساخته می‌شد که مشهورترین آنها کندر و صمغ بود.
علاوه بر عودهای سوزاندنی، تعدادی از گیاهان دارویی نیز برای بوی خوش مورد استفاده قرار می‌گرفتند که در دو دسته جای داشتند؛ دسته اول به طور طبیعی معطر بوده به عنوان مثال گل نرگس، لیمو و مرزنجوش را نام برد. دسته دوم از داروهای گیاهی مثل مشک و عنبر حتماً باید فرآوری می‌شدند و به صورت عود در بیایند.

پایه عود هرچه باشد؛ صندل سرخ و سفید، عود صلیب، عود مشک، عنبر، کندر، لیمو، سیب سبز، رز، بابونه، رزماری، اسطوخودوس، نعناع، یاسمین، زنبق و یاس کبود از مشهورترین عودهای موجود در بازار بوده و هستند.

خواص اختصاصی عودهای مختلف چیست؟
علاوه بر خواص کلی، عودهای مختلف با بوهای متفاوتی که دارند، خاصیت‌های ویژه ای دارند. نکته قابل توجه این است که برخی انواع عودها خواص مشترک با دیگر انواع آن دارند مثلاً عودهای اکالیپتوس، اکلیل کوهی، دارچین، مریم‌گلی در مجموع شاداب‌کننده هستند.

از طرف دیگر بعضی عودها همزمان چندین خاصیت را دارا هستند؛ به عنوان مثال عود آویشن هم برای درمان استرس موثر است و هم ضدعفونی‌کننده قوی محسوب می‌شود.
چگونه عود روشن کنیم؟
عود‌های موجود در بازار حداکثر طول عمری ۲ ساله دارند و بهتر است قبل از اتمام تاریخ انقضا، آن‌ها را مصرف کرد؛ چون با گذشت زمان، قدرت عطر آن‌ها از بین می‌رود.
عود را داخل شکاف دیوار و پنجره قرار ندهید، چون خاکستر‌های عود روی زمین می‌ریزند یا پراکنده می‌شوند. از یک جاعودی به همراه بشقاب زیر آن استفاده کنید تا خاکستر عود جمع‌آوری شود. این کار از از آتش‌سوزی نیز جلوگیری می‌کند.

بعد از آنکه عود را داخل جاعودی ثابت قرار دادید، آن را روشن کنید، سپس داخل خانه، در جهت عقربه‌های ساعت، در گوشه‌ها و کناره‌های دیوار‌ها بچرخانید. افرادی که این کار را در راستای مراقبه انجام می‌دهند، همزمان با این کار اذکار آرامش‌بخش را تکرار می‌کنند.

کسانی که به مراقبه می‌پردازند، بر تمیز و مرتب بودن محل روشن کردن عود تأکید دارند و اینکه در آخر و پس از سوختن کامل عود، خاکستر‌های به دست آمده را با دست راست جمع کرده و داخل ظرفی مخصوص قرار می‌دهند و سپس سعی می‌کنند که در عرض ۳ ساعت خاکستر عود را از جاعودی در ظرف مخصوص قرار دهند؛ چون اگر بیشتر در محیط بماند، آلوده می‌شود.
بعد از تماس دستان خودتان را بشویید.سوختن کامل هر عود حدود ۴۰ تا ۴۵ دقیقه، طول می‌کشد. تأثیر مثبت عود حدود ۳۰ دقیقه بعد از پایان سوختن کامل آن، ادامه دارد.
خاکستر عود‌ها را بیشتر از ۳ ماه نباید نگهداری کرد؛ پس از این مدت، باید آن‌ها را به آب روان یا دریا سپرد و در صورت در دسترس نبودن این دو آن‌ها را در حیاط خلوت یا باغچه دفن کرد.